Waarom slapen met het getjilp van musjes voor mij weldadig is en voor mijn vrouw geweldadig.

Hoera de lente komt eraan! We merken dat direct, want de vogeltjes bij onze slaapkamer worden weer actief. Vanmorgen was het raak en werd ik heerlijk wakker met het getjilp van de musjes in mijn oren. Voor mij is dat verrukkelijk wakker worden. Mijn vrouw echter was al veel vroeger wakker geworden. Ik vroeg haar hoe dat kwam. “Door het irritante getjilp van die mussen”’ was haar antwoord. “Ik word er helemaal gek van, heb jij daar dan geen last van?”

“Nee”, antwoordde ik, ”Die musjes en hun lawaai klinkt prettig, het hoort bij mijn slaap. Ik slaap er goed van en het past bij wat ik droom. Ik ben vertrouwd met alle geluiden die bij onze plek horen en accepteer die onbewust. Geluiden die er niet bij horen maken me wel direct wakker en alert, maar dat weet je wel. “(Zodra ik midden in de nacht een auto op ons pad hoor sta ik bij wijze van spreken al naast mijn bed.)

Mijn onderbewustzijn weet wat bij mijn slaap hoort en wat niet. Ik geef mij totaal over aan het slapen. Soms slaap ik wel eens wat minder omdat ik ergens pijn heb of iets mijn aandacht vraagt. Bijvoorbeeld als ik zorgen heb over iets wat me raakt. Meestal verbind ik me dan met de pijn of dat wat mijn aandacht vraagt. Ik accepteer het op dat moment. Hierdoor word ik rustig en kan de slaap meestal weer komen. Als er toch iets is wat aandacht vraagt, gaat mijn systeem in een halve waak/slaap toestand. Ik stuur mijn bewustzijn richting voelen en observeer dan de gedachten of dromen die voorbijkomen. Soms word ik dan bang, soms moet ik huilen of lachen. Ik verzet me hier niet tegen en laat het gebeuren. Vaak ontvouwt er zich bij mij dan een ander perspectief, soms is er een oplossing of inzicht. De lading verdwijnt of wordt anders. In het geval van onrust of emoties worden dezen meestal dragelijker Ik vecht niet tegen wat er is, ik verander niks en blijf rustig bij wat zich manifesteert. Dat proces voelt deels als wakker zijn, maar wanneer ik dan echt wakker word dan blijkt dat de uren voorbij zijn gevlogen. Ik vind dat super fascinerend en soms voelt dit als een weldaad en soms als een verschrikking. Slapen en dromen is hierdoor steeds een soort ontdekkingsreis. Af en toe schrijf ik mijn droom of nachtelijke aandachtavonturen op in een schriftje wat naast mijn bed ligt.

Voor mijn vrouw werkt het anders. De vogelgeluiden trekken haar aandacht en maken op dat moment geen deel meer uit van haar slaap. Ze wil de geluiden niet horen, ze accepteert ze niet, kan er niet tegen en juist daardoor trekken ze meer haar aandacht en dat maakt haar alerter en dus meer wakker. Wat erg vervelend is als je op dat moment nog graag wilt slapen.

Wat je niet wilt zien, horen of voelen bij wat zich aandient, dringt datgene zich juist aan je op. Het trekt, zeurt, wringt en hoe meer je het niet wil hoe sterker het wordt. Vaak levert het stress en spanning op door de aanmaak van stresshormonen en wordt het getjilp gewelddadig voor oren en zenuwstelsel.

Vroeger vond ze het best irritant dat ik me zo gemakkelijk overgeef aan mijn slaap en andere ellende. Tegenwoordig vindt ze het grappig en het helpt haar dan vaak om te schakelen.

In de auto is het vaak andersom en irriteer ik me aan automobilisten die niet alert rijden. Dan attendeert ze me er op het feit dat ik mezelf en de situatie op dat moment geweld aandoe. Op die manier helpen we elkaar.

In het coachgesprek wat ik afgelopen week had met een cliënt kwam ditzelfde fenomeen in een ander jasje voorbij. Mijn cliënt heeft altijd wat tijd nodig om zich goed te kunnen verwoorden. Hij overdenkt en overweegt zijn verhaal graag goed. Hierdoor komt zijn reactie wel eens te laat voor zijn gevoel en door het idee dat hij te laat reageert blokkeert hij. Hij weet dan helemaal niks meer te zeggen.

Ik vroeg hem om eens te analyseren wat er dan precies bij hem gebeurt. In zijn analyse ontdekte hij dat het hem irriteerde dat hij niet direct zijn woordje klaar had. Hierdoor wordt hij boos op zichzelf. Hij accepteert zijn eigen manier van verwerken en reageren niet.

Wat hij niet door had is dat doordat zijn aandacht naar zijn boosheid en schijnbare onvermogen gaat, zijn brein in de overleefstand gaat. Hierdoor vermindert de denkcapaciteit en kan hij niet direct reageren met een voor hem juiste verwoording. Hij doet zich geweld aan.

Ik vertelde hem van de musjes en waarom ik geen last heb van de musjes en mijn vrouw wel.

Hierdoor ontdekte hij dat zijn eigen weerstand en boosheid zoveel aandacht en stress genereren dat zijn denk en verwoordingsproces niet plaats kan vinden. Hij is dan weg uit het moment van het gesprek. Hij is slechts wakker in de droom van zijn eigen onvermogen. Niet meer in verbinding, uit het hier en nu van het contact, slechts bezig met zijn innerlijke strijd Hierdoor kan hij niet reageren zoals hij wil.

Je verzetten tegen de musjes of boos worden op je onvermogen haalt je uit je doen en put je uit. Je gaat in gevecht met jezelf en je doet jezelf geweld aan.

In je slaap je verbinden met het getjilp van de musjes, in je dagelijkse handelen je verbinden met je zorgen, je fouten of onvermogen en accepteren dat dit gebeurt is een vorm van aanwezig zijn in het moment. Dit geeft ontspanning en voelt weldadig. Jezelf en je reactiepatronen accepteren geeft rust. De spanning gaat eraf en kun je als dat nodig is gemakkelijker een andere route kiezen.

In je slaap verschijnt er dan een nieuwe droom of een diepe droomloze slaap. Acceptatie en ontspanning! Weldaad!